Współczesny Mahjong narodził się w drugiej połowie XIX wieku w okolicach miasta Ningpo, ewoluując z tradycyjnych chińskich gier karcianych i domina. Choć po upadku dynastii Qing w 1911 roku gra błyskawicznie trafiła do domów zwykłych ludzi, burzliwa Rewolucja Kulturalna z lat 60. uznała ją za hazard i zepchnęła do ryzykownego podziemia. Oficjalny renesans nastąpił w 1998 roku, kiedy rząd skodyfikował nowoczesne, sportowe zasady, które całkowicie wyeliminowały elementy losowe i finansowe na rzecz czystej, intelektualnej rywalizacji.

Mahjong dotarł na wyspy japońskie w 1907 roku, wywołując w latach 20. gigantyczny szał, który ogarnął artystów, studentów, a nawet samego cesarza Hirohito. Choć w czasie II wojny światowej gra zeszła do podziemia pod zmienioną nazwą takugi, okres powojenny przyniósł ponowny boom i całkowitą modernizację reguł. To tutaj narodziła się sportowa odmiana Riichi, w której Japończycy postawili na matematyczną strategię, unikalną geometrię układania kamieni na stole oraz profesjonalne ligi zrzeszające miliony graczy.

Mało kto wie, że fascynacja Mahjongiem dotarła nad Wisłę już w szalonych latach 20. XX wieku, stając się z miejsca prawdziwym fenomenem towarzyskim w polskich domach. O skali tej popularności pisał w swoich felietonach nawet Kornel Makuszyński, żartując, że wkrótce biada będzie każdemu, kto nie opanuje zasad tej chińskiej rozrywki. Choć w kolejnych dekadach gra została zapomniana, jej wielki powrót nastąpił w latach 80. za sprawą środowisk japonistycznych, które zaszczepiły w Polsce miłość do sportowej, japońskiej odmiany Riichi.